نمی دونم ، تو بـچـگی

چه شیری بهم  دادن ؛

که تا 18 سالگی

دهـنم بـو ، می داد... !

آسمان می گِرید

غم تنهایی را

تا بگوید...

که در این پهنه ی هستی

هیچ کس تنها نیست.

 حال با تو می گویم ...

ای تمام بودن تنهائیم

ای دلیل خنده ی تو خالیم.

ای گذشته از من و چشمان من

ای صدای ضجه ی رسوائیم

این منم

جای پای تو بر تنهائیم .

بهار ۸۳

دختر همسایه را

انقدر اذیت کردم که

پدرش دراومد...

دیگه برای فرار دیر شده بود

چه کتکی خوردم..

               حالا  دستامو بگیر..

۳ سال گذشت از گذشتـه های با تو بودن

دلم تنگ شد،        نیامدی...

عطـر دستانت را شامه ی قلبم کم داشت....

                                                 نیامدی

پیـچـش گیسوانت را از باد طلب کردم ...

                                                  نیامدی

ضربانِ کُنـد قلبم ٬ تلنگر انگشتِ چـشمانِ تو را محـتـاج بود

تا بشکند سکوتِ تنهـایی را 

                                  نیامدی..!

مرداب گونه هایم ، گرمای سکوتِ صدایت را فریاد میزد...

                                                 نیامدی !

کاش می آمدی تا ببیـنی

 در کویر تنهایی٬

               فکرِ دیدن سراب چه شـوری دارد .