پـشت بام دلم را

با رفـتنت

قیرگونی کردی٬

عجب لطفی کردی!

دیگر هیچ قـطره ی غریبه ای

چکه چکه

وارد دلم نمی شود ...

برمودای چـشمانت را

وقتی کشف کردم

که در اعـماق آغـوشت

 ته نشین شده بودم.

و دل ِ دریا زده ی من ،

حفره حفره شد در جَو عشقت

تا عبرتی شود عاشقی برای

 ناخدای راه گم کرده ...

پنجره ی اتاقـت رو ببـند ...

هـمسایه روبروئـیت

یه پـسر کوچـولـو داره که

چـند وقـته ؛ می خـواد

زود بزرگ بـشه !!